Pesten Real Life - Blog 1

Pesten is niet zomaar iets, blijkt wel uit het verhaal van iemand die ons volgt. Vandaag haar introductieblog, waarin zij vertelt hoe pesten invloed heeft gehad in haar leven. In de loop van de tijd zal ze ons op de hoogte houden van haar herstel.

 

Wat heeft pesten met mijn leven gedaan?
Ik kan wel een dik boek schrijven over mijn leven. Een waargebeurd drama met veel dieptepunten en op dit moment nog een open einde. Wie weet komt dat boek er ooit nog, maar op dit moment gaat mijn herstel en traumaverwerking voor. Hierbij vertel ik je wat voor weerslag pesten op mijn leven en dat van mijn omgeving heeft gehad.

Het begin
Einde groep 2 ben ik van school gewisseld vanwege  een verhuizing. Ik weet niet veel meer van de kleuterjaren, behalve dat ik een beetje een mollige kleuter was en daar werd wel geregeld wat over gezegd, dat maakte mij onzeker. Groep 3 heb ik 2 keer doorlopen. De klas waar ik mee naar groep 4 ging, was verschrikkelijk. Ik was echt een buitenbeentje en kwam nergens tussen, ik was zo gezegd het ‘pispaaltje’. Ik kon niet voor mijzelf opkomen en als iemand wat aardigs deed voor mij en ik zei “dat is lief van jou” dan werd ik gelijk gepest door meerdere kinderen dat ik verliefd was op diegene en dat bleef mij weken achtervolgen. Ik kroop daardoor in mijn schulp, zoals mijn ouders dat altijd noemden, want ik durfde niets terug te zeggen. Als ik wat zei, werd ik daar tenslotte mee gepest. Op het schoolplein tijdens de pauze werd ik buitengesloten met pakkertje en ik stond daarom vaak alleen.

Daarnaast zat ik op turnen -wat ik erg leuk vond -, maar ook daar deed ik mijn best om zo weinig mogelijk op te vallen. Dat lukte niet, want ook daar werd ik gekleineerd en uitscholden voor dikke boterham. Ik mocht dan een klein beetje mollig zijn geweest, maar dik was ik niet, kinderen zien dat echter anders en zijn bikkelhard. Ik werd overal buiten gesloten, genegeerd, uitgescholden, uitgelachen, voorgelogen of gekleineerd en was veel te bang om wat terug te zeggen, omdat er werd gedreigd dat ze mij in elkaar zouden slaan of na school zouden opwachten.

Er was één meisje die mij maar erg bij is gebleven, ook omdat ik haar op al mijn volgende scholen weer ben tegengekomen. Zij had een zus 2 klassen hoger zitten en zag dat als een soort machtsmiddel. Heel makkelijk om altijd je zus er bij te kunnen halen als het te heet onder je voeten wordt of van te voren gewoon dreigen dat je haar er bij haalt, helpt natuurlijk ook. Haar zus was behoorlijk populair, had een grote groep met meelopers en had een grote mond, een reden te meer om je stil te houden.

Misschien denk je nu: waar zijn de ouders en de leerkracht in dit verhaal? Nou dat zal ik vertellen. Mijn ouders waren inmiddels radeloos, omdat ze al zoveel hadden geprobeerd. Heel veel keren zijn ze op school geweest om te praten met de leerkracht of met de directeur. Ze zouden er meer op letten en ik moest er zelf ook mee komen op het moment zelf. Tja…. Wat krijg je als je naar je leerkracht gaat? ‘kun je het weer niet zelf op lossen WATJE, ga maar weer lekker uithuilen bij je mammie’ of ‘Ga je weer bij de meester klikken’ en ga zo maar door.

Ik werd steeds stiller en eenzamer op school en daar buiten, door de vele pesterijen. Ik had nooit kinderfeestjes en speelde zelden met kinderen buiten schooltijd. Ik had een heel negatief zelfbeeld en was continue bang, ongelukkig en verdrietig.

Begin groep 6 zat ik er helemaal door heen en huilde mijzelf ‘s avonds in slaap. Toen vroeg mijn moeder op een avond toen ze mij weer zo verdrietig zag in bed, ‘wat wil je nu?’ ‘Ik wil liever dood dan zo te leven’ zei ik toen. Ik had er ook serieus aan zitten denken hoe ik een einde aan mijn leven kon maken, ik was toen 10 jaar. Schokkend natuurlijk voor mijn ouders. Kort daarna ben ik naar een nieuwe school gegaan in de hoop dat het beter zou gaan. Een nieuwe start.

Halverwege groep 6 stroomde ik in op een nieuwe school in een nieuwe klas met nieuwe kinderen, op één na…dat meisje met haar zus 2 klassen hoger. Zij was kort voordat ik wegging van mijn vorige school ook van school gewisseld en bleek dus nu op mijn nieuwe school te zitten.

Turnen had ik omgeruild voor een vechtsport, dat leek mij leuk, maar had ook een achterliggende gedachte. De 2,5 jaar op deze school zijn beter verlopen dan op de vorige school. Ik had hier wel een paar vriendinnen, maar liep toch wel tegen pesterijen aan. De vechtsport had mij wel wat zekerder gemaakt en daarom durfde ik meer terug te zeggen, want ik kon mij tenslotte verdedigen. Ik was wel erg onzeker in sociaal contact en was een echte pleaser. Doordat ik getekend was door alle pesterijen van de jaren ervoor is een gezond sociaal contact erg moeilijk.

Het ging die jaren dus wel beter, de kinderen leken ook wel voorzichtiger te zijn doordat ik op een vechtsport zat en zeker toen ik Europees kampioen in mijn vechtsport werd in groep 8. Een jongen vond het toch de moeite waard om mij uit testen en sloeg mij een bloedneus tijdens pakkertje, omdat ik wegliep. Het zoontje van de directeur, dus die kon niets fout doen. Uiteindelijk is hij nog een keer een vechtpartij aan gegaan met mij en toen heb ik teru gevochten totdat mijn moeder er tussensprong, het gebeurde namelijk toen de school net uit was. Daarna was het redelijk rustig.

Middelbare school
Ik kwam in de brugklas tussen allemaal groepjes vriendinnen terecht die al jaren bevriend waren en daar was moeilijk tussen te komen, bovendien was mijn  “grote vriendin” en haar zus er ook weer.

De eerste 10 weken werd ik weer gepest door datzelfde meisje die mij al jaren pestte en ze trok er een aantal andere in mee, de zogenoemde meelopers. Waar ze mij voor uitmaakte kan ik maar beter niet herhalen, maar het heeft heel veel met mij gedaan. Na 10 weken kwam ik haar tegen op de trap nadat ze allemaal leugens over mij had verspreid en zo iedereen tegen mij had geprobeerd op te zetten. De bom barste bij mij en ik sloeg haar van de trap af. Ik was zo kwaad en verdrietig dat alles weer opnieuw begon, dat ze mij onrecht aandeed, al die jaren had ze mij al het leven zuur gemaakt.

Haar zus kwam een kwartier later natuurlijk heel boos de les in rennen en bedreigde mij, ik kon nu elke seconde wel over mijn schouder kijken. Gek genoeg zei de leraar er niets van.

In de weken erna ben ik alleen maar aan het vluchten en verstoppen geweest totdat alles weer was afgezakt. Ik was erg bang. Naar huis fietsen deed ik pas als ik zeker wist dat er niemand meer was en ik nam een omweg. In de pauze bleef ik op en in school en dicht bij een leerkracht. Ik zag haar zus en vriendinnen vaak genoeg staan zoekend naar mij.

Om er bij te horen moest ik mij anders gedragen dan ik was, stoer zijn, een grote mond hebben, merkkleding dragen en met alle mode mee lopen. Ik was gewoon normaal en ik had geen behoefte om mij te gedragen zoals een ander dat van mij verwacht. Ik viel dus overal buiten, werd gepest, uitgelachen, uitgescholden en was alleen in de pauze, terwijl de rest lekker de stad in liep zat ik alleen. Als ik vroeg of ze op mij wilde wachten dan zeiden ze ‘is goed’, maar ze waren al weg als ik met mijn jas terug kwam. Kortom een herhaling van de bassischool.

Het ging heel slecht op school, in de tweede klas ging ik met hakken over de sloot over naar de derde klas. Allemaal doordat ik depressief, ongelukkig, verdrietig, boos en eenzaam was.

Uiteindelijk heb ik mijn diploma behaald, die heb ik opgehaald en ik ben niet naar het eindfeest geweest en voor alle zelf-georganiseerde feesten van klasgenoten werd ik niet uitgenodigd. Wat was ik blij dat ik van school af was!

Hedendaags
Inmiddels ben ik moeder van 3 kinderen, 2 jongens (groep 2 en 5)  en 1 meisje (groep 8) en gelukkig getrouwd. Ik ben 2 jaren geleden ingestort. Na jaren overleven kwam ik in de rust, de rust zorgde ervoor dat ik kon gaan verwerken wat er voor zorgde dat ik pseudo-epileptische aanvallen kreeg: bij hoge spanningen veroorzaakt door triggers, val ik flauw, wat lijkt op een epileptische aanval.

In eerste instantie dachten ze aan een hersenbloeding, dus werd ik met de ambulance van mijn werk afgehaald. De tweede keer zat ik met mijn man aan de telefoon toen ik op de grond viel, mijn 2 jongens waren erbij. Mijn man was na 20 minuten thuis en vond mij daar op de grond met daarnaast mijn 2 kinderen in paniek, omdat ze dachten dat ik dood ging. Ze waren toen 4 en bijna 7. Weer ambulance, weer sirenes.

Sinds januari ben ik in therapie, eerst om te stabiliseren. In deze periode ben ik een periode erg suïcidaal geweest. Begin juni heb ik te veel medicijnen genomen om de pijn niet meer te hoeven voelen van alles wat er vroeger gebeurd is. Ik ben toen voor 10 dagen opgenomen geweest in een besloten kliniek en ingesteld op andere medicijnen. Die werken nu goed en ik ben stabiel, maar heb nog wel last van die pseudo-epileptische aanvallen. Over een aantal maanden word ik opgenomen in een traumakliniek voor 3 maanden en ben ik alleen zaterdag en zondag thuis, 3 maanden lang. Het is een grote stap waar heel veel over is nagedacht en gesproken met therapeuten, familie, vrienden en natuurlijk mijn man. Mijn hele leven loop ik al vast door mijn verleden, met werk, sociaal contact, maar ook word ik de hele dag getriggerd door verschillende dingen wat heel veel spanning oplevert.

Ik moet er bij zeggen dat buiten dat ik in mijn jeugd heel erg ben gepest, ik ook nog voor een langere periode iets anders heb mee gemaakt, wat het er samen toe maakt dat ik in een traumaverwerkingskliniek word opgenomen. Beide periodes zijn een apart trauma.

Werken zit er helaas niet in op dit moment, omdat de therapie veel tijd en energie vergt.

Eigen kinderen naar school
Het word een lastig verhaal als je een pestverleden hebt en je kinderen gaan naar school, dat vind ik.

In de eerste 5 klassen werd mijn dochter gepest, de geschiedenis herhaalde zich. Hoe ga je daar mee om als je geleid wordt door je eigen emoties van vroeger? Ik kan je vertellen dat dat erg moeilijk is en ook niet altijd even goed is gegaan. Als mijn emoties de overhand kregen en ik voor de zoveelste keer bij juf  stond te klagen, kon ze nog wel eens een snauw krijgen van mij. Of ik sprak (op een nette manier) de pestkoppen er zelf op aan als de juf niet voldoende deed. Maar op die school bleef het maar door gaan en in de tussentijd zat mijn zoontje ook al in groep 2 en die werd ook gepest en liet over hem heen lopen. Verbazingwekkend hoe jong dat al begint. Toen was het genoeg!! Deze school had geen pestbeleid en stond ook nog eens onder curatele, omdat het een zeer zwakke school bleek te zijn. Dus… nieuwe school, helaas!

Deze school doet veel aan pesten, ze zijn er heel bewust mee bezig en dat werkt erg goed. Ze zitten nu alle 3 op dezelfde school en het gaat daar erg goed. Op mijn dochter heeft het de meeste weerslag gehad, zij is ook het langst gepest. Een jaar geleden werd zij wel weer het doel van pesterijen en bedreigingen via whatsapp. Gelukkig is mijn dochter erg open tegen ons erover, zodat we het snel de kop in konden drukken. Ik heb contact gezocht met de ouders van deze meiden die inmiddels in de eerste klas van de middelbare school zaten en op school met de leerkrachten gesproken. Ondanks dat het binnen een paar dagen was afgelopen heeft het wel een tijd nog nagewerkt. Ze was erg bang dat ze haar toch kwamen opzoeken, zoals ze gezegd hadden, om haar in elkaar te slaan.

Om onze dochter te helpen is zij een tijdje naar een groep gegaan om ervaringen te delen, dingen te leren begrijpen, maar ook om steun te krijgen en weerbaarder te worden. Ze zit ook al jaren op een zelfverdedigingssport en dat heeft haar meer zelfvertrouwen gebracht. Volgend jaar gaat ze naar de middelbare school en ik hou mijn hart vast. De middelste stoeit nog wat met zijn onzekerheid af en toe, maar doet het goed. En de jongste heeft gelukkig niets van pesterijen meegemaakt zelf.

Wat ik wel geleerd heb is dat ik niet altijd voor hun moet opkomen, omdat ik ze anders tekort doe in hun ontwikkeling. Het is wel een logische reactie na alles wat ik zelf heb mee gemaakt maar het helpt hun niet verder.

Wil jij dat op je geweten hebben?
Pesten gebeurt overal en zeker door de social media wordt het de pestkoppen wel erg makkelijk gemaakt. Wat ik wil meegeven buiten mijn verhaal is; Denk alsjeblieft na bij hoe je iemand behandelt en behandel de ander met respect. Je kunt met pesterijen of door andere niet-wensbare acties iemands leven en dat van zijn of haar omgeving ruïneren. Vraag jezelf af of je dat op je geweten wilt hebben, of dat jij daar verantwoordelijk voor wilt zijn, wat zou jij ervan vinden als het bij jou gebeurt?!?! Het word zo onderschat wat voor schade er met pesten kan worden aangericht.

Dank je wel voor het lezen van mijn verhaal.